Meditatie op vergankelijkheid en de dood

mindfulness van de dood, mindfulness van vergankelijkheid utrecht

Dood gaan we allemaal een keer. Er is geen ontsnappen aan. Wat je ook gelooft omtrent een eventueel hiernamaals, deze ervaring kan niemand overslaan. Één van de centrale thema's in mindfulness is de vergankelijkheid van fenomenen. Alles dat opkomt gaat ook weer onder. Dat geldt voor pijn in je knie, een wervelstorm van emoties en voor alle gedachten die een mens kan hebben. Maar ook voor ons leven geldt dat het ontstaat en op een bepaald moment ook weer vergaat. Het is begrijpelijk om daar ambivalent tegenover te staan. Doodgaan is om meerdere redenen niet leuk. Het einde van zintuiglijke indrukken, van gedachten, van gevoelens. Onze nabestaanden die zonder ons verder zullen moeten. Wellicht gaat het doodgaan zelf gepaard met onplezierige zaken als pijn, verlies van decorum en afhankelijkheid. Reden genoeg, kortom, om er maar niet teveel over na te denken, toch?

Maar is dat echt zo? Het gaat een keer gebeuren. Een ander gezichtspunt zou kunnen zijn dat een dieper bewustzijn van je uiteindelijke afscheid van dit leven ook leidt tot een verhoogd besef van de uniekheid van je leven nu, op dit moment. Dat het je aanzet om je best te doen om het beste uit je leven te halen, zolang je er nog bent. Het schept ruimte, soms ook vreugde. Het tijdelijk loslaten van de angst om te sterven maakt je een completer, doelgerichter en gelukkiger mens.

In deze meditatie herinneren we onszelf eraan dat we ouder worden, ziek worden, doodgaan, dat we gescheiden worden van onze dierbaren en van alle materiële dingen die ons dierbaar zijn. Ten slotte herinneren we onszelf eraan dat we onze toekomst zelf in de hand hebben. Dat we zijn en worden wie we denken dat we zijn. Dat handelingen uit het heden consquenties hebben voor onze toekomst.